از همه شما متنفرم

از آغاز جنگ لبنان و اسراییل (یا بهتر بگویم : جنگ حزب الله و اسراییل) نزدیک به یک ماه می گذرد. سایت هر خبرگزاری را که نگاه کنی، روزی چند خبر مرتبط به این جنگ را میتوانی ببینی. صداوسیما نیز در هر بخش خبری بطور مفصل (حتی اگر کل زمانی که در اختیار دارند بیشتر از 10 دقیقه نباشد) به بازگویی “جنایات” اسرائیلی ها می پردازد. و در میان این هیاهوی خبری، یک کلمه محوری قرار دارد : “جنگ” …
از جنگ متنفرم، از شعله های آتشی که افروخته می شوند، از موشک هایی که شلیک می شوند، و از آدم هایی که هر کدام به گونه ای از جنگ سود می برند. همیشه این غیرنظامیان هستند که از جنگ متضرر می شوند؛ این مردم هستند که آواره می شوند؛ و این کودکان بی گناه اند که مرگ را به چشم خود می بینند و آن را عمیقا حس میکنند. حتی تصورش هم دردناک است، اندکی قبل خانواده ای داشته ای، پدری و مادری، خانه ای. اما حالا از هراس جنگی که تو هیچ دخالتی در آن نداری به این سو و آن سو می دوی.
از آن عوضی هایی که از شعله های جنگ لذت می برند متنفرم، از نصرالله که از خدایش است اسراییل یک شهر لبنان را با خاک یکسان کند، تا او هم بهانه ای داشته باشد برای مظلوم نمایی (و ادامه جنگ) متنفرم. از آن مفسر خبر که با گفتن اینکه مردم فلان شهرک صهیونیست نشین دیشب از ترس موشک های حزب الله خواب بر چشم نداشتند، برقی از شادی را در ته چشمانش می دیدم، از او هم متنفرم. مگر آن کودک 10 ساله ای که 60 سال پیش پدربزرگش به اینجا مهاجرت کرده، چه گناهی دارد که حالا دولت جمهوری اسلامی از اینکه او یک ماه در ترس و هراس به سر می برد، خوشحال است ؟
همین چند وقت پیش سالگرد فاجعه هیروشیما بود، فکر کنم از دولت ژاپن هم که شعله های جنگ جهانی را به خاور دور کشاند و مردم 2 شهر هیروشیما و ناکازاکی تاوان آن را پس دادند هم متنفر باشم …
از آغاز تمدن بشری همینطور بوده است، 2 دولت برای هم شاخ و شانه می کشند، ولی مردم تاوان آن را پس می دهند؛ پدران با قربانی شدن پسرانشان، زنان با از دست دادن همسرانشان، و کودکان با از دست دادن سرپناهشان. از تمام دولتمردانی که هنوز هم وسوسه جنگ به عنوان یک راه حل برای رسیدن به مقاصدشان را در سر دارند، با تمام وجود متنفرم.

تا زمانیکه واژه “جنگ” در فرهنگ لغات ما انسانها وجود دارد، هنوز هم از آدمیت یک قدم دوریم، یک قدم خیلی خیلی بزرگ …