هر چقدر که SAW I برام جالب و مهیج بود، SAW II بنظرم ناامیدکننده رسید. (SAW III رو هم که هنوز قسمت نشده ببینم، ولی حدس میزنم اون هم آش دهن سوزی نباشه.)
دلیل این حرفم هم به خاطر ذات قصه های این دو قسمته، نه به خاطر مسایل تکنیکی و یا سینمایی. مساله ای که برام تو قسمت اول جذاب بود، این بود که فیلم سعی نکرده بود برای کشته شدن آدما فلسفه بافی کنه. و مشکلی که به شدت توی قسمت دوم توی ذوقم میزد همین بود: همه افرادی که وارد بازی شده بودند، بنحوی آدمای گناهکاری بودند. مثلا سعی شده بود که اون کشت و کشتار بیرحمانه، خیلی هم غیرانسانی نباشه!
ولی قسمت اول اینطور نبود، مرد اره ای آدمها رو وارد بازیهای خودش میکرد و هر بلایی که دوست داشت سرشون میاورد، بدون اینکه مجبور باشه به تماشاگر فیلم جواب پس بده که چرا انتخابشون کرده. اون سورپریز آخر فیلم بهمراه موسیقی شاهکارش در همون لحظات (که میتونه ضربان قلبت رو تا 150تا بالا ببره)، بعلاوه اون جمله معرکه ”How much blood will you shed to stay alive”، همه جزو علتهایی هستند که بگم SAW I یکی از معرکه ترین فیلمهایی بوده که تاحالا دیدم …
راستی، کدوممون حاضریم کلید زندگیمون رو از تو روده یه نفر دیگه بکشیم بیرون ؟!! (1)
————————————-
پانوشت:
1 - افراد زیادی هستند که این کار رو دارن انجام میدن و اصلا هم به روی مبارک خودشون نمیارن. ولی نمیدونم چرا تا مشابه این کارشون رو توی فیلم میبینند، بهش میگن چندش آور!
2- سایت رسمی SAW رو از دست ندید.
Filed under: یادداشتهای روزانه



آره خیلی موافقم … من هم با SAW I ، مخصوصا پروسه ی هوشمندانه ی آخر ماجرا خیلی حال کردم(تقریبا چیزی که عمرا تماشاگر حدسشم نمیزد) …
به نظر من کشیدن کلید زندگی از تو روده ی آدما خیلی راحتتر از بیرون کشیدنش از تو چشم خودته!فکر کنم اون لحظه که تیغ رو جلوی چشمش میذاشت میخواستم داد بزنم(الته با اون مدل فیلم برداری تو اون صحنه!)
به -> nasrinm
در هر دو حالت (چشم یا روده!)، من ترجیح میدم هیچ کاری انجام ندم و فقط منتظر تموم شدن وقت باشم، اینطوری فقط یک لحظه بیشتر طول نمی کشه …
[...] تلاش كرده بود كه Jigsaw رو يك فيلسوف نشون بده!)، اما بنابه اين دلايل، بكلي از سري فيلم هاي اره نااميد [...]