وقتی 2 ماه همان 60 روز نیست

بستگی داره از دید چه کسی بخوای “2 ماه = 60 روز” را وجب بگیری. برای بعضی‌ها معادل با 100تا پست (اصلن توی مرامم نیست که به شخص خاصی اشاره کنم!)،‌ برای بعضی‌ها 50 تا، و همین‌طور الی آخر… برای من اما مجموعه‌ای بهم پیوسته از اعصاب‌خردکن‌ها بود که بهش میگن “پایان‌ترم”، باضافه مسائل کاری، که البته دربرابر اون مجموعه‌ی بهم پیوسته از اعصاب‌خردکن‌ها، برای خودش کلی سرگرمی به‌حساب میومد!

به‌قول یکی از دوستان هر چقدر که فاصله‌ی بین پست‌هات طولانی‌تر باشه، برای نوشتن پست بعدی ناخودآگاه به‌فکر این هستی که پست جدید حتما باید یک چیز فوق‌العاده باشه! و به‌قول خودم؛ مثل قهرکردن می‌مونه، و بعد هم گشتن بدنبال بهانه‌ای برای آشتی. مثل وقتی که با دوستی قهر می‌کنی و برای آشتی منتظر مناسبتی هستی، و هر چقدر هم که بیشتر می‌گذره، برای انتخاب اون “مناسبت” سخت‌گیرتر می‌شی.

حالا حکایت من و “شارپدیا” است که بدجوری دارم بهش ظلم می‌کنم. هروقت شارپدیا دوست‌داشته مطلبی بنویسه، به هزار بهونه پیچوندمش که “جون من بی‌خیال، فعلن حسش نیست، باشه برای بعد!”. و اینطوری بود که یواش یواش شارپدیا دچار عقده‌ی “خود پست کم‌بینی” شد و رفت برای خودش گوشه‌ی دنجی غم‌باد گرفت!!! این چند روز هم که ترم تمام شده و یکی دو ماه تا ترم بعدی فرصت هست، همین‌طوری مظلومانه زل زده به من که یعنی پس نوبت من کی می‌رسه؟!

من هم همین الان می‌تونم چپ‌چپ بهش نگاه کنم و بگم “این هم پست، خوبت شد؟‌ همینو می‌خواستی ؟!”