تا آخرین قطره‌ی جان

یک خونواده‌ی فرضی رو درنظر بگیرید. درنظر بگیرید که مرد خونواده دستِ بزن داره و هر از گاهی، زن و بچه‌ی خودش رو مورد ضرب و شتم قرار میده.

تا جاییکه من خبر دارم، اهالی خونه خیلی محتاطانه سعی میکنن مراعات آقا‌شون رو بکنن؛ مواقعی که خسته‌اس خیلی دور و برش نپلکن؛ زیاد سوال پیچش نکنن؛ اگه خرجیِ خونه کم داد به همون کم قانع باشن و … ؛ همین که سایه‌ی یه مرد بالا سرشونه، واسشون کافیه. معتقدند که نباید به خاطر این مسایل پیش پا افتاده، جایگاه خانواده رو متزلزل کرد.

قضیه زمانی جالب‌تر می‌شه که بدونید اون پدر فرضی، بیرون از خونه همه کاری می‌کنه جز کارکردن! از … بگیرید تا …! نگرانی هم از بابت خرج و مخارجِ خودش نداره؛یه پول گنده‌ای بهش ارث رسیده که تمومی نداره. یه کمی از همون پول رو هم آخر هر ماه میده زن و بچه‌اش.

 

براتون سوال پیش نیومده که زن و بچه‌ی این آقا دربرابر ایشون چکار میکنند؟‌ به پلیس زنگ میزنن؟‌ به دادگاه شکایت میکنن؟ خودشون تلافی میکنن؟ پیش در و همسایه گله و شکایت میکنن؟

راستش پلیس و دادگاه که نه؛ ولی یک بار که زنِ بیچاره سفره‌ی دلش رو واسه همسایه‌ای باز کرده بود و در و همسایه خبردار شده بودند که این آقا توی خونه دستِ بزن داره، زن و بچه‌اش چند هفته‌ای از خونه بیرون نیومده بودن. بعد از چند هفته، هنوز هم بوضوح جای کبودی رو میشد توی صورتشون دید.

اما، اشتباه نکنید: اهالی خونواده از ترس نبود که به پلیس و دادگاه شکایت نمیکردن. نفسِ “خانواده”، اونقدر بین اهالی خونواده باارزش بود که به هیچ‌قیمت حاضر نبودند خونوادشون از هم بپاشه…

….

راستش من تا اینجای قصه‌ رو بیشتر نمی‌دونم. اگر عمرم قد داد و چیز جدیدی اتفاق افتاد، براتون تعریف میکنم.

فقط اینو بدونید که سرنوشت این خونواده ذهن خیلی‌ها رو مشغول خودش کرده، و البته گویا از دست هیچ‌کس هم کاری برنمیاد. همه به تماشا مشغولند.